Berk'in Garajı

Tükan Tekrar Açılıyor!

2011-05-06T03:52:00.001+03:00

Zaman hakkında hiç düşündünüz mü? Nedir, nasıldır, nasıl geçer?

Bunların asla cevabı yoktur, bulunamaz. Dünmüş gibi yaşadığınız olaylar seneler öncesine aittir. Yaşınız önce tek hanelidir, arkasına "teenage" olursunuz. O seneler boyunca hep böyle kalacağınızı, hiç değişmeyeceğinizi düşünürsünüz. İşte bundan büyük yalan yoktur.

Aslında hepimiz zamanın nasıl geçtiğinin farkındayız, sadece bu kadar hızlı geçmesi işimize gelmiyor, durumu inkar ediyoruz. Zamanın ne kadar hızlı geçtiğine dem vuruyoruz. Aslında, zaman sabit bir hızla ilerliyor. Siz, sadece farkına varamayacak kadar dalgın yaşıyorsunuz. Gündelik işler o kadar oyalıyor ki, zamanı kontrol edemiyorsunuz. Sonuç ise hep aynı oluyor: "Abi, zaman ne çabuk geçti yaaa."

Garajın şöyle durumuna bir bakacak olursak: Son yazımı 2010'un Mart ayında yazmışım. Gerisi gelmemiş.

Daha önce de 2 kere yeni yazılar vaat etmişim. Şu an vaatlerini yerine getiremeyen belediye başkanlarını cidden iyi anladım.

Ama bakın ne dicem: Yeni yazılar yolda! Ciddiyim yolda lan. Okuyun beni, arkadaşlarınıza söyleyin. Garaj kapılarını tekrar açıyor. Artık elimden geldiğince sık yazacağım. Sıkılınca tavana bakmak yerine, not defterini açıp 2 kelime yazsam; şimdiye en az 10 yazı çıkartırdım. İşte, tembellik ve üşengeçlik insanı böyle yapıyor.

Yeni yazılarım muhtemelen eskisi kadar komik olmayacak. -Ama komikmiş eski yazılarım dimi? Yoksa sadece bana mı komik geliyor?- Yine de elimden geldiğince garajın değerlerini koruyarak yazacağım.

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere!

Cenabet Serüvenler Dizisi

2010-03-01T03:10:00.002+02:00

Merhaba!
Şubatı bıraktığımız şu günde, nedense içimde bir sürü şey var garaj sevenler! Bahar geliyor böyle içimde bir mutluluk, bir umut var ki anlatamam. ( Normal tabi vizeler başlamayınca! ) Neyse, son yazımdan beri konu arıyordum kendi kendime. Gel gör ki konu yok! İnanılmaz bir şey cidden ya. O kadar sıkıcı yaşıyorum ki, en büyük heyecanım sabahları Geveze ile akşamları Bay J yi dinlemek oldu!

Aslında konu bulamamam doğal, blog yazılarına bakacak olursak %80 şikayet %20 saçmalık olduğundan (en azından Ayçam öyle söylediği için!) gayet mutlu, mesut olduğum şu zamanlarda konu bulma sıkıntısı çekmem doğal. İşin kötüsü bu mutluluğu açıklayamıyorum. Oh mein gott! Yani.

Hahaha, kandırabildim mi?

Tabi mutluyum ama şarap bulmuş alkolik gibi de değilim canım! Hala şikayet edilecek bolca şey var. Mesela, Gökberkle, Özgenin İstanbula geldiği gün. 2 hafta önce Gökberk ve Özge, okulum açılmadan önce benimle birlikte İstanbula geldiler. Tabi gelmeden önce planlarımız yapıldı (Uyuldu mu? Tabi ki hayır!) Neyse, her şey Gökberk'in uçağa 1 saat rötar göründüğünü söylemesiyle başladı. Tamam, 1 saat geç gittik. Ne görelim? Uçağın 1 saat daha rötarı var! Yani, 10'da kalkması gereken uçak 12'de kalkacak görünüyor.

Her neyse, annemle 2 saat havaalanında oturursam muhtemelen katil olacağımı bildiğimden, annemi yolladım ve ben, Gökberk, Özge uçağı beklemeye başladık. Neyse, uçak geldi bindik falan. Gidiyoruz İstanbula da bir yandan nasıl yaparız diye düşünüyoruz. Yeni bir plan yaptık. ( Yine uymadık tabi de. ) Ve İstanbula 1i çeyrek geçe vardık.

Tabi, biz bavullarımızı alana kadar saat 1:45 olmuştu ve ulaşım çözümü olarak sadece Havaş vardı. Havaş biraz kazık olduğundan "bekleriz lan" dedik ve 4'teki "ekspres" E-3 ü beklemeye başladık..

Gelmedi.

İnanılmaz ya, resmen otobüs gelmedi. Ve boş yere s*k gibi bekledik 2 saat! Eh, o saatte Havaş da olmayınca mecburen Sabiha Gökçen'e sığındık. Sonunda saat 6'da E-3 geldi; ama ne otobüstür o öyle! 1980 model İkarus!

Yemin ederim, otobüs mahalle karıları gibi. Yaptığı işten çok çığırtıyor! Otobüs inliyor, her yer sees, her yer yankııı, arkamızda simsiyah mazotu bırakıyoruz. Sanırsın yokuş yukarı 80'le çıkıyoruz. Gel gör ki dümdüz yolda 30'a anca çıkmış durumdayız.

Aradaki şeyleri anlatmaya gerek duymuyorum pek; ama şunu bilin eve varana kadar 2 otobüs 1 metroya bindik ve anca gelebildik. O günden verim alabildik mi peki? Yaa abi verime koyim sana bişey olmasın.(!??)

Yalnız sanki sevmedim bu yazıyı ya. Bir mizah, bir komedi eksik değil mi ki ya?
Hadi, sonuç çıkartalım da bitirelim yazıyı:
1) Sunexpress, senin taaaaaaaaaaaaaaaaaa m.k.
2) Gecikmemize sebep olan Münih uçağı, Allah motoruna kuş kaçırsın emi!
3) Yani, Anadolunun ücra köşesinde - Kurtköyün bir yerinde hala İkaruslarla yolculuk ediyoruz ya, olm bu belediye başkanı bunca parayla napıyor ki ya? (Küfredemiyorum - zira gereksiz bir insan için "Sayın" yazmadığı için dava edilen birini biliyorum!)
4) Amaaa taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa ammkkk!

O değil de Ugly Betty var da, neden UGG'lu Betty yok?

Görüşmek üzere!

Yine, yeni, yeniden!

2010-02-19T12:45:00.000+02:00

Uzuuun bir süre sonra tekrar merhaba!
Bu uzun süre baya uzun olmuş sanki? Aslında yazacaktım, yazmayı istiyordum; gel gör ki zaman bulamıyordum. (Koskoca 24 saat içinde 1 saat bulamamak? Tembelim işte tembeeeel! ) Yeni bir eve taşınma, yaz okulu, tatil, güz dönemi, bi kaç dersten çakma derken bahar dönemine başladığımız şu zamanlarda ben de yazıya tekrar başlayayım dedim.

Aslında gördüklerim beni şaşırttı; zira garaj'ın hala okuyanı olduğunu gördüm. ( Veya Google beni avutuyor? ) Bu beni mutlu etti gibi, şimdi ise yazmaya tekrar başlıyorum. Günlük programıma göre, her gün bir yazı ile karşınıza çıkabilirim. ( Yalan! )

Tabi, garaj'ın bu kadar takip edilmesinin nedeni eski yazılarım. Bakıyorum da, ne komikmişim ya! ( Cidden okurken güldüm baya yani :D ) Neyse, tekrar alışma sürecim biraz zor olsa da, yazılarım yine önümüzdeki günlerde sizlerle olacak. Bu akşam (yarın sabah saat 5 buçukta) Ankara'ya gidiyorum; bu yüzden bu akşam yazı olmayacak ne yazık ki.

garaj'ı takip etmeye devam edin, etmeyi bırakanı uyarın, hiç etmeyeni sopalarla dövün!

Sevgili yazarınız döndü!

Anomaliler?

2009-05-28T21:02:00.017+03:00

Imm.. Konuşmaya yapmayı hiç sevmem. Çünkü nereden başlayacağımı bilemem, öyle oturur 2 saat düşünürüm. Aynısı blog/öykü/kompozisyon yazma denemelerimde de oluyor. Öyle karşımda kağıt, ve onun acımasız, jilet gibi beyazlığıyla yüz yüze kalan ben. İşte benim gerçek kabusum. Ikınırııım, tıkınırııım, küfrederiimmm ( öyle basit küfürler de değil! ) yine de başlayamam. Sonra durduk yere saçma bir şekilde konuya girer, devam ettirir, bitiririm. ( Şu an yaptığım gibi :D )

Neyse, bunların dışında normal bir yaşam sürerim. Sabah kalkar kahvaltımı yapar, üniversiteme gider, günümü bir şekilde ( çoğunlukla bi'şeyler yapmaya üşenerek! ) geçirir; en sonunda da kıçımı kırıp yatarım. Sevdiğim şeyler arasında: Web, oyunlar, skuba dayving, morsları sopayla dövmek ve gece çıplak koşmak vardır. (????!!??) Bu şekilde bir evlilik yarışmasına katılırsam kapar mıyım o fıstıklardan(!) birini acep?

O değil de, hepimiz hergün internet başında saatlerimizi tüketiyoruz. E durum böyle olunca web ortamında reklam önemli bir yer kazanmaya başlıyor. Tabi hem ucuz, hem de kolay. Sonuçta da bi'çok yaratıcı fikirden, bi'çok kazanç kapısı oluşuyor. Peki, herşeye yaptığımız gibi bunun da bokunu çıkartmak zorunda mıyız? - Kesinlikle evet!

"Türk işi" reklamların çoğu ne kadar dandik değil mi? Kendimize has mizah anlayışımızla, en ciddi reklamları bile espirili bir şekilde sunuyoruz kendi insanlarımıza. Örneğin "sahibinden.com" reklamı. Abi, tamam iyi güzel web sitesisiniz. Ciddi bir alışveriş, bir pazar yerisiniz. Ama o reklamlar neydi öyle ya? Kadının biri, bir günde ne kadar iş yaptığını anlatıyor -tabi karşısındaki kadınlar inanmıyorlar ve soruyorlar- "sahiden mi?". Kadının cevabı ise öz: "Yeeek, sahibinden." İşin garibi kadınlar da ( heralde arkadaşları ki evine çağırmış kadın ) sevineceklerine bozuluyorlar, suratları değişiyor. Keza diğer reklamlarda öyle. ( Özellikle tavla oynayan adamların olduğu reklam. Ordaki adamların bozulması tam belli oluyor. ) Burda reklamın amacının "sahibinden.com" u tanıtmak mı, yoksa etrafımızdaki arkadaşlarımızın ne kadar göt olduğunu mu vurgulamak pek anlamadım doğrusu.

Ya, biraz örnek alalım lütfen. Bakıyoruz yabancıların reklamlarına ağzımız 5 karış açık kalıyor. Sonra, "Niye bizim reklamlarımız dandik?" diye sızlanıyoruz!

Reklamların etkisiyle gidip bu siteye bakayım dedim. Iphone hayalleri kuran aç bir genç olarak "Bakalım, kaç tane kurnaz yurtdışından alıp türkiyede kazık fiyata satıyor" dedim, ve arattım. Arattım da çıkan sonuçlar, orjinal iphone'dan çok "çakma" diye tabir edilen telefonlardan oluşuyordu. Biraz inceleyeyim dedim, baktım bu ilanların sonu yok, pes ettim. Ya, iphone diye aratıp, karşınıza N-99i diye bir telefon gelse siz de pes etmez miydiniz?

Bence bu sitenin reklamları değişmeli. Daha çok diyaloglar şöyle olmalı:
"Abi bak bu telefonu yeni aldım, süper çakma, TV'si var çift hatlı o malum telefondan daha iyi lan!"
"Ohaa olm sahiden mi?"
"Yok yerraaamm, sahibinden!"
"Kardeş çok sevindim valla telefon güzelmiş, garantisi var mı?"
"Iıı, ıııı, ııııı"
...
"Iıı,ııı,ııı"
Turkcell reklamındaki ıııı'layan dandik insanlar gibi devam ederdi reklam. O reklamlar da ayrı zaten. Kız sevgilisine doğum tarihini soruyor, geçen reklamda "Facebooktan bakardın" diyor. Tabi, erkek o anda telefonu çıkaracak, "bi sn, aşkım bakayım" dicek, internete bağlanıp facebooka girip, kızın profilini açacak ve doğum tarihine bakacak! Onun yerine mesajlarına taslak olarak kaydedip baksa daha hızlı ve akıllıca olmaz mı?

( İşte naçizane(!) N99-i ! Hem de "Teknik Serviz" garantili. Servisi, serviz diye yazan birine ne kadar güvenilir orası da tartışılır doğrusu. Safımın biri iphone diye aratsa, dikkat etmeden bilemeden para verip bunu alsa? Cidden de çok süper olur doğrusu! )

Tabi, çocuk facebooka girdiğinde gözü başka şeylere de kayabilir. Yanda çıkan dandik reklamlar gibi. Bunun hiç kontrol edeni yok mu ya? İnsanlar ne isterse yayınlayabiliyorlar mı? Facebookta cidden çok ilginç reklamlar olabiliyor:

( Jigolo hizmetleri. Kaliteli ve saygın bir şekilde hizmet vermenin yanında, geniş bir müşteri yelpazeleri de var! )

Bu ilanları hiç mi kontrol eden olmaz ya? Günde bilmem kaç bin kişinin ziyaret ettiği bir sitede böyle ilan olabilir mi?

Tabi, hayatımızı kolaylaştıran internet, bize alışveriş konusunda yeni alternatifler de getirdi. Artık tüm kampanyaları, indirimleri takip edebiliyor; buna göre istediğimizi almanın keyfini yaşıyoruz! Geçenlerde gözüme öyle indirimlre takıldı ki, paylaşmadan edemem dedim!

( Mavi'deki büyük indirim! )

Off yoruldum. Baya bi biriktirmiştim içimde, ne zamandır yazamayınca insan patlıyor tabi. Her seferinde daha sık yazacağım deyip yazmayan ben, bakalım bir daha ne zaman yazacak? :D

Başlık

2009-04-08T01:02:00.003+03:00

Kendimi bildim bileli, hep bi'şeyler yaratan, hep üreten insanlara imrenmişimdir. Çünkü, bu özelliğin zerresinin bile bende olmadığını bilmekteyim! Ortaokuldan beri, ne zaman yazı yazmaya kalksam ezişir büzşür öyle kalırım. Yazdım diyelim, hayatta başlık bulamam.

Önceki gün, mehmet kardeşimizin (amk eşşeği! :D) yazdığı yorum üzerine düşündüm, düşündüm ve bu konuya bir açıklık getireyim dedim. Tamam, yaratıcı değilim, ne yapim yani yazılara başlık koymayayım mı ya :D Dikkat çekici, vurucu bir başlık bulmak kolaysa, ımm şöyle yapalım: Ben yazılarımı sana yollayayım, başlıkları sen seç. Olur mu?

Yazmak bir yana, başlık bulmak oldukça büyük yaratıcılık gerektiriyor. Düşünsenize, saatlerce yazı yazıyorsunuz, belki mükemmel bir yazı olrtaya çıkıyor; fakat insanları o yazıya çekecek, o yazıyı okumalarını sağlayacak bir başlık bulamıyorsunuz. Ne kadar kötü bir his olduğunu biliyorsunuzdur. Bu durumda ben ne yapıyorum? Tabi ki kolaya kaçıyorum!

Ne güzel şey değil mi kolaya kaçmak? Böyle bir seçeneğiniz olunca, işi uzun uzununa yapmak size de işkence gibi gelmiyor mu? Bunun en güzel örneği olarak vereceğimiz insan tabii ki: Erman.

İki hafta önce, perşembe günü sabah derse gitmemiz gerekken Erman kalkmayı reddetti ve öğleden sonraki derse geleceğini söyledi. Geldi mi? Hayır. (Ki ben önceki gün antremandan çıkmıştım ve heryerim ağrımasına rağmen gittim!) Önceki hafta, Erman yine sabah aynı şeyi söyledi. Kendisine önceki hafta ne yaptığını söylediğimde, onu aramadığımı söyledi ve uyandırmak için aramadığımı söyledi! ( Oha amk git saat kur bu nasıl bir kolaya kaçmadır :D ) Ben ne yaptım? Aradım. Geldi mi? Tabii ki hayır!

Ermanın burda yaptığı tabi ki bir işi uzun uzuna yapmak değil; ama kesinlikle üşengeçlikle karışık kolaya kaçma değil mi? ( Tabi, uykuyu sevmesinin de bir katkısı var bu durumda! )

Bu yazıda yeni bir şeyler denedim. Tam oturtamadım sanırım; ama mutluyum, konudan konuya (daldan dala diyen Semra Hanım gibi hissettim bi an.) atlamanın verdiği bir mutluluk var üstümde?!? Belki de başka bir şey, ama mutluyum (:

Ders, mers yok. Gidin eğlenin, spor yapın sevişin bana ne :D

Sonraki yazıda görüşmek üzere!

Metrobüs-Metrotost?

2009-04-01T00:34:00.003+03:00

Malum, büyük şehirde yaşıyoruz. Trafik oluyor, ulaşım zorlaşıyor derken 2 adımlık mesafe için yarım saat bekliyoruz otobüslerde. Tabi, bunu gören ve bizi düşünen(!) sevgili belediyemiz bunun bunu halletmek için (bir de metrodan daha ucuza geldiği için /: ) metrobüs "sistemini" devreye soktu. Yollardan birer şerit alındı, duraklar yapıldı, yeni otobüsler alındı vs.

Devreye giren sistem belki zaman açısından iyi olabilir, peki bizim açımızdan?. Çünkü, "trafiksiz" giden metrobüslerin duraklarındaki "insan trafiği" çekilecek gibi değil. Özellikle akşam saatlerinde iyice çekilmez oluyor. Zamandan tasarruf edeyim derken duraklarda metrobüsler sıra sıra dizilip zaten kendi trafiklerini oluşturuyorlar. Üstüne, binen onlarca (yüzlerce, binlerce??) insanın arasından bir metrobüse binmek tam bir eziyete dönüşüyor.

Hani, bir yerden binecekken 2 dakika beklersin, 2 otobüs dolu geçen 3.sü nispeten daha boş olur, binersin. Yani, normalde böyle olur benim bildiğim /: Ama gel gör ki bekledikçe bu otobüsler daha da kalabalıklaşıyor, daha bir binilmez oluyor. Nasıl bir manzara öyle insanlar eziş büzüş garip şekillerde duruyorlar, etraf vücut, kan revan??

İETT nin sloganı sanırım "konforlu ve güvenli yolculuk". Gel gör ki, şu ana kadar gördüğüm hiçbir ulaşım aracında bu ikisinin kombinasyonunu göremedim. Metrobüste bu bir üst aşamaya geçiyor. Binsen o kadar insanın arasında "tost" olacaksın, binmesen yarım saatlik yolu 2 saatte gideceksin. Olay böyle olunca boyun büke büke, metrobüse yeni akrabalarınla tanışmaya(??!?) gidiyorsun!

Neyse, gelelim bunlardan çıkaracağımız derslere:

1) Akşam saatleri metrobüsü kullanmayın, ne şekilde çıkacağınız belli olmaz.

2) Binecekseniz de, üzülmeyin hayatınızda daha büyük üzüntüler yaşayabilirsiniz. (Süper avunulur böyle bir bahaneyle de! :D)

3) Ben niye son 2 yazımda ciddi konular seçtim bilmiyorum, içinizden "bu gevşek niye komik şeyler yazmıyor yaaaa" demeyin :

4) Sabah kahvaltısında makarna yiyin, tüm gün kesiyor şerefsizim.

Sonraki yazıda görüşmek üzere!

Yaz(a)mamak

2009-03-30T02:31:00.003+03:00

Hiç ortaokulda, Türkçe kompozisyon yazmaya zorlandınız mı? Yazanlar, kendi yazılarını ballandıra ballandıra okurken, siz "hay amk ne güzel yazmış, ben bişey yazmadım. Eğileyim de görmesin barı beni bu karı" diyenlerden misiniz? Size bir şey diyeyim. Ben de sizdenim.

Ortaokul yıllarımda, çevrenin etkisiyle oldukça çekingen bir çocuktum. Hislerimi karşımdakine aktaramazdım. (-ki hala öyle!) Sadece hislerimi değil; fikirlerimi, kendimi kimseye anlatamazdım. Durum böyle olunca da, sadece 2 paragraf yazıp, tüm sınıfa okuma fikri beni acayip sıkardı. Yazmayı denesem bile kağıda öylece bakardım. O beyaz sayfada, okuyacağım muhtemel yazıyı düşünür, herkesin ne düşüneceğini kestirmeye çalışır ve kulaklarım kızararak kağıdı bir yere fırlatırdım. (Tabi, öğretmen artık cinnet geçirecek duruma geldi mi de baştan savma bi'şeyler yazardım napim :D)

Bütün bunları neden mi anlatıyorum? Blogumdaki yazı sayısına bakarsanız anlarsınız. (Garaj Kasımdan beri açık; gel gör ki 14 yazı var 5 ayda ya!) Hala eski çekingenliğimin cezasını çekiyorum. Garaj için ne zaman bi konu bulsam, bunu yazmak için o kadar üşeniyorum ki! Sonuçta yazacağımı da unutuyorum ve sonuç ne oluyor? 5 ayda 14 yazı(cık.)

Napmam gerek? Eski arkadaşlarıma beni bu duruma getirdikleri için teşekkür mü edeyim?! Gidip filmlerdeki gibi hepsinden intikam mı alayım? Bunlardan hiçbiri bana göre değil. Ben, herşeyi kendi içimde yaşar ve bitirrim. Burda amacım kendimi acındırmak değil. Kimse öyle anlamasın. Sadece "Şeytanlarımı kovalamak" istedim.

Dikkatim çok dağınık, keyifsizim biraz /: Bu yazıyı yazarken hiç keyif alamadım. Ondan burada bitirelim yazıyı en iyisi. Ders mers yok, gidin kendiniz çıkarın buraya yazın bakim :

Sonraki yazıda görüşmek üzere!

Yardımseverlik!

2009-03-01T03:36:00.006+02:00

Hiç ne kadar yardımsever bir ırk olduğumuzu düşündünüz mü? Çevremizde ne zaman bir şeye ihtiyacımız olduğunda yardım etmeye hazır olan birçok insan var. Bilmediğimiz bir yere gitmek istediğimizde yolu gösteren, açken bize yemek yapabilen, paraya sıkıştığımızda bize borç verebilen, bizi gözetleyen, koruyan, yol gösteren birçok insan var. Peki, kendi çıkarını gözetmeden bize yardım etmeyi kabul edebilen kaç kişi var?

Geçen ay ehliyet sertifikalarımı nihayet aldım. (Ekimde alacakken üniversitenin başlaması yüzünden alamamıştım.) Tabi, sertifika kendi başına yeterli olmadığından, ehliyet çıkartmak için trafiğe gitmek için dolmuşa bindim.

Dolmuşçu beni gereken yerde indirdikten sonra, yolun karşısına geçtim. Oldukça heyecanlıydım, sonunda ehliyetim olacaktı ya! :D Kendimi çok iyi hissediyordum. Karşıya geçtikten sonra, bir adam "Abicim, trafik şubesine mi geldin?" dedi. O an gözlerim parladı. "Evet" dedim. "Gel, sana göstereyim." dedi ve beni bir sigorta acentasına soktu. Neden anlayamadım beni kandırdığını ya? İçerde beni bir koltuğa oturdu ve hemen benden 36 lira istedi. Normal kart için 250 küsür harç ve 32 lira ek ücret ödemek gerektiğini okumuştum, heralde onu istiyorlar dedim (Tabi, burada ehliyet almam için kırk takla attığım yardımsever devletimin, benden yollarını esirgememesi için 5 kuruş etmeyecek dandirik bir kart için bu kadar para istemesi de başka bir şekilde ilginç bence!) Neyse, adamın istediği parayı verdim ve işler yürümeye başladı. Bir adam sertifikamı alıp, sürekli "İşlerini hızlandıracaaaaz aaabi, sen rahat ol" diyerek bir formu doldurmaya başladı.

Nasıl olduysa, cebimde 300 küsür lira varken cebimde param kalmadı! Ve hala kart harcını tam olarak ödeyememiş olarak acenteden çıktım, babamı aradım, kızara bozara olanları açıkladım. Babam anlayışla karşıladı ve eve biraz daha para bırakacağını söyledi. ( Bu arada evim Adana'nın bir köşesinde, trafik şubesi diğer köşesinde! )

Uzun ve yorucu birkaç yolculuktan sonra, belgelerimi aldım ve sıra olmayan trafk şubesine gittim, belgelerimi teslim ettim. İşlerimin hızlanacağını söyleyen adam, dosya ücreti zart zurt diyerek benden 80 liraya yakın ücret kesti ve karşılığında hiçbir makbuz vermedi!

Düşünün ya, günde sadece benim gibi bir insandan 80 lira kar. Günde sadece 1 kişiden ayda 2,400 lira kar. İşte yardımseverlik budur! (Benim yaptığım şey yardımdı tabi ki, adamın yaptığı değil!)

Neyse, yazım yine uzadı. Bu olayı her düşündüğümde sinirlerim fırlıyor, ben mallık ettim, bari başkası etmesin diye yazıyorum zaten. Derslerimizi çıkaralım da artık bitsin.
1) Ne mal adamım ben amk ya :D
2) Sakın ama sakın takipçilere uğramayın! Uğrayacaksanız da girişten pazarlığınızı edin, benim gibi bilmeden gidip yolunmayın!
3) Takipçilerin amk!
4) Ehliyet için para alan zihniyetin de amk! (Sürücü kursu masrafı+sınav harcı masrafı+ehliyet masrafı.. Üstüne beklemekle geçen onca boş zaman.. Bu kadar iş sadece küçücük bir kart için!)
5) Ne sıkıcı bir yazı bu dimi ya /: (Bu da ders ise bu blog benim için bitmiştir, bidaha da gelmem)

Diğer yazıda görüşmek üzere!

Ulaşamamak

2009-02-26T03:10:00.011+02:00

İstanbulda yaşadığım şu birkaç ayın özetinde çıkarabileceğim en belirgin sonuç, trafiğin ne kadar berbat olduğu. Özellikle, ilk zamanlar kuzenimde kaldığım günlerde, saat 9 daki ders için 5,45 te uyanıp belirsiz bir kahvaltı yapıp otobüste uyuduğumu bilirim. (ki bu yüzden telefonumu düşürdüm ve kaybettim!) Şunu söyleyebilirim ki, Beşiktaşa taşınmış olmama rağmen, değerli üniversitemizin mükemmal(!) Davutpaşa kampüsüne tek seneliğine de olsa mahkum olmak, 5,45te uyanıp Beşiktaşa gelmekten çok daha kötü bir şey!

Bugün, akşam kolaylık olsun –hazır Davutpaşadayken alalım, hem diğer günler boş kalsın; hem de git gel olmasın- diye aldığımız İngilizce dersinden çıktık ve maceramız başladı. Önce biraz otobüs bekledik, oyalandık. Baktık otobüs gelmeyecek, bari biz metrobüse kadar yürüyelik dedik. Demez olaydık! Buz gibi esen rüzgar altında üniversitenin girişine kadar geldik ve kurtarıcımızı gördük.. Ring servisleri!

Tabi, bu mutluluğumuz çok sürmedi. Çünkü, –çok sağolsun- sürücü amcaya bizi bırakabilir misiniz diye sorduğumuzda gitmediğini söyledi. Ardından minibüsü çalıştırıp –muhtemelen herhangi bir kahveye- gitti. ( Biz tabi feci göt olduk burda :D ) Neyse, umudumuz kırılmadı ve metrobüse yürümeye devam ettik.

Dediğim gibi, İstanbulun trafiği kadar kötü bir şey görmedim. Yollar ordan burdan geçiyor ve ne zaman nerden araba geleceği belli olmuyor. Nitekim muhteşem belediyenin yaptığı kaldırımlar, parke yerine tamamen çamur olduğundan araba çarpması riskini göze alarak yoldan yürüyerek yükselen davutpaşa sanayisinin içine doğru yol aldık.

Söve söve ilerledik.. ilerledik.. ilerledik.. tabi bu süre içinde Ermanın dediğine göre arkamıza bir çocuk takılmış, 10 dakika kadar bizi takip etmiş ve sonra bırakmış. ( Ya tek olsaydım? ) Tek sorunumuz bizi takip eden biri olsa! ( Sonuçta höyt lan ben Adanalıyım derseniz, dünyadaki her yerde kavgaya 1-0 önde başlarsınız! - ki orda üç Adanalı gidiyorduk, neredeyse ölümsüzdük denilebilir! :P –) Yürüdüğümüz süre içinde benim yüzüm ve arkadaşlarımın yüzü tamamiyle uyuşmuştu!

Sonunda sağ salim metrobüse vardık. İçerde yavaşça ısınmanın mutluluğuyla, “Acaba bu kadar rüzgar yiyip yüz felci geçirir miyim lan?” fikrinin paranoyası birleşik şekilde Zincirlikuyuya kadar geldik.

Dediğim gibi, İstanbul’un trafiği tam bir kabus! Zincirlikuyu-Beşiktaş arası o kadar kısa olmasına rağmen trafik yüzünden normalden 4-5 kat daha uzun süre gittik ve kurtulduk.

Bu yazı nasıl bu kadar uzun oldu anlamadım :D Neyse, ders çıkarma vakti.
1) Davutpaşa senin amk!
2) Davutpaşaya bakan yönetimin (okul+belediye) amk!
3) Davutpaşayı geç de benim çekingenliğimin amk!
4) Üşengeçliğimin de amk!
5) Davutpaşa senin amk!
6) Davutpaşaya bakan yönetimin (okul+belediye) amk!
…

Erman ne horluyorsun arkada yer gök inledi be :D
Copy+paste rulz :P
Sonraki yazıda görüşmek üzere,
Her nerde blog okuyor ve okutuluyorsan!

Amaçsızca Yaşamak

2009-02-12T02:42:00.006+02:00

Hiç hayatınızda, boş yere yaşadığınızı düşündünüz mü? Bir boşlukta olduğunuzu, yaşamanın saçma olduğunu? Kimsenin hayatında hiç böyle düşünmediğini düşünmüyorum.

Aslında kafamda başka bir konu ile ilgili yazmak vardı; ama ne zaman aklımdaki konuyu yazdım ki zaten? Neyse, gelelim konumuza. Özgecan, kendini Bebek Okan (bkz. sağdaki şahsiyet) olarak tanıtıp kandırırken Bebek Okanın kim olduğunu bilmeyen benim hayatım, google'a Bebek Okan yazmamla tamamen değişti. ( Tavsiye etmiyorum, cidden yazmayın. Hayatımı mahvettin Özgecan! )

Efendim, bu 'Bebek' anladığım kadarıyla bir yonja ünlüsü. Yonjaya bilimum garip fotoğraflarını koyarak kendi ismini duyuruyor. Benim merak ettiğim şu: Bu onun ne işine yarıyor?

Böyle insanlar Bebek Okan ile sınırlı değil. Ekşi'den baktığım kadarıyla zamanında Bebiş Selin, Shelan ve daha nice 'Yonja ünlüsü' var. Shelan ve Bebiş Selin'i anlayabilirim. Uçkuru tarafından kontrol edilen abazan gençliğin, 2 tane ufacık açık (bile sayılamayacak) fotoğrafa ağzının suyu akarak bakıp tüm arkadaşlarına yayma huyu var. ( Ki ben de zamanında -Lise yıllarımda- Shelan'ın fotoğraflarına ağzım açık bakmadım değil! Bkz: Soldaki fotoğraf.) Bunu bilerek ( veya bilmeyerek ) kullanan insanlar da, direk bu tür 'sosyal ağlarda' popüler oluyorlar. Peki, ya Bebek Okan?

Yine Ekşi'de aynen bu yaratık için 'İzmir kızlarından güzel' yorumu yapıldığı yazılmış. ( Sanırım korkmak gerek. Kızlardan istediğini alamayan abazan gençlik erkeklere merak salmış??! ) Anlamıyorum ben ya. Çünkü; hani fotoğrafını matraklık olsun diye çekersin. Ama bunu onlarca kişi arasından sıyrılmak için yapmak? Peki, kendine bu yolla bir 'Hayran kitlesi' oluştuğunu mu zannetmekte bu şahıs bilmiyorum. İleride işe girecek olsa, sadece ismini google'a yazıp karşısına çıkanları gören iş sahibi ne der? Veya babasından iş kalsa/kendi işini kursa, bunlar yüzüne vurulmaz mı?

Tamam, bunları geçtim. Bu insanların yaşama amacı nedir? Niye böyle yapıyorlar ki? Popüler olmak bu kadar önemli mi yani? Bu kadar küfür yemeye değer mi?

Bu yazıyı yazarken yine pek keyif almadım /: Ondan biraz ciddi kaçtı sanırım. Tam da bağlayamadım zaten. Neyse, derslerimizi çıkaralım da bitsin:
1.Ders: Özgecan, allah senin belanı versin!
2.Ders: Kıçınızı başınızı çekip Yonjaya koymayın, sizi de bloguma koyarım! ( Bu da tehdit mi ki ya :D )
3.Ders: Eğitim Şart!

Bu yazı biraz yarım kaldı gibi. Sonra devam ederim artık.
You know you love me. xoxo
Gossip girl??

Garantili Büyü Bozma

2009-02-03T03:53:00.011+02:00

Hiç anlamam büyü yaptıranları. Özellikle "Benim olamicaaksa kısmeti kapansın, kapat hocam bol dök kurşunu sağlam olsun." veya "Kısmeet gııı, duydun mu Serpilin kocası terfi almış gel de cuma hocaya gidek; işyerinde başına kazan düşsün de ölsün." mantığıyla hareket edip, üstüne cidden Hacı-Hoca karışımı bir adama gidip, onca parayı dökenleri. Tamam kıskanabilirsin, laf edebilirsin; ama büyü yaptırmak nedir!?

Tabi, bir de işler kötüye gidince "Göz var kurşun döktürelim." fikri de var. "Abi inanır mısın babam muza basıp kaydı, kafasını yarıp öldü. Onun babası da aynı nedenden ölmüş. Yeminlen söylüyorum abi kesin yıllar önce bir aile bize muz büyüsü yaptırmış. Ne hacılar ne hocalar gezdik, hiçbiri bozamadı büyüyü." diyip, muz kabuğu yüzünden öleceğine inanan adam o kadar para sayıp hacı hoca gezeceğine, önüne daha dikkatli baksa ya!

Büyü yaptırıp, bozdurma merakı yüzünden etrafımızda bir "Metafizik Sektörü" geliştiğini fark ettiniz mi? (Aslında sadece büyü olayı değil kahve falı, el falı, kart falı ve daha niceleri de var bu sektörün içinde.) Önceleri, sadece haberlerde gördüğüm şeyleri internette de görünce ağzım açık kaldı. Nitekim, aşağıdaki fotoğrafa bakarsanız, anlarsınız.

(Garantili büyü bozma. Hani google reklamları, içeriğe göre çıkar derler; fakat sitenin büyüyle alakası ne ki? Acaba reklamı verenler, tüm sitelerde çıksın diye büyü yapmışlar mıdır?)

Büyüyü anladım diyelim, büyü bozmayı anladım diyelim. Ama garanti? Nasıl yani? Gidip bozduruyorsun, adamlar kağıt mı veriyorlar en geç 20 iş gününe büyünün bozulacağına dahil? Bozulmazsa, paranı geri mi alıyorsun?!? Üstüne üstlük, kesin sonuç, hızlı sonuç yazmışlar, inanılmaz bir şey ya.

Lütfen biraz mantıklı olalım. Büyüye inansak da hocalara bu kadar para vermeyelim, evimizde ucuza yapalım. Bir kere, büyü işe yarasa yapanlar şimdi dünyayı yönetiyor olurdu. Siz hiç, başbakanın veya cumhurbaşkanının kazanmak için büyü yaptırdığını düşünüyor musunuz? (Zaten konseptleri uyuşmuyor ki :D)

Herneyse, karnım çok ağrıyor pek keyfim yok. Derslerimizi çıkaralım ve bitsin.
1) Büyü yaptırmak kakadır, bö'dür, öcüdür, kötüdür!
2) İlla birinin kısmetini kapatacaksanız, büyü yaptırmayın. Hocaya 200 küsür milyon vereceğinize, tinercinin birine 5 milyon verin. O, kısmetini garantili olarak kapatır zaten!
3) Erman, seni yazıya dahil etmek istedim; ama nerden sana bağlıyacağımı bulamadım.
4) 3. ders cidden ders mi oldu şimdi ya?

Sonraki yazıda görüşmek üzere!

Banyo,Tuvalet ve Erman

2009-01-29T03:33:00.005+02:00

Aslında uzun zamandır ciddi bir şeyler yazmayı düşünüyordum, ama ona üşenip yine gevşek bir yazı yazmaya karar verdim!

Uzun zamandır yazmıyorum gerçi değerli okurlarım, üşengeçlik zor zanaat! Bir gün boyunca Avatar'ın 21 bölümünü izleyecek kadar vaktim oluyor; fakat küçük bir blog yazısı yazmaya üşeniyorum. /: Neyse, artık yazmanın vaktidir dedim, ve işte buradayım. (:

Aslında, bu konuyu da uzun süredir yazmayı düşünüyordum. Nedeni, isim vermek gibi olmasın ama Erman'ın duşta müzik dinlemesi. Duşta, onca su sesinin arasında, o zavallım küçücük cep telefonunun verdiği sesten duş esnasında nasıl bir zevk alınacağını bilmediğimden şaşırıyor olabilirim.

Müzik dinlemek bir derece, banyodayken mesajlaşan insanlar tanıyorum. (Hatta biri ıslaklık ve nem yüzünden telefonunu bozmuştu!) Yani, neden sadece duş alıp çıkmıyoruz ki?

(Erman evin banyosunda, sıkılmış kendini çekiyor.)

Duşun yanı sıra, çoğu banyoda bulunan tuvalette daha enteresan şeyler yapılabiliyor. Gazete, kitap, dergi okumayı anlarım (hatta desteklerim, en azından insanı günde okuyacağı 3 sayfanın bile geliştireceğine inanırım.) ama laptopla internete girmek?! Cidden ilginç. Yani yaptığınızı düşünün. Msne girdiniz (g*tümüz göğe erdi!!) biri de "Naaapıyorsun" dedi. Buna "Tuvaletteyim sıçıyorum, ossuruyorum, kanamalı ishalim var duvarı sıvıyorum" gibi bir cevap verdiğinzde, karşınızdakiyle nasıl bir durum oluşabileceğini düşünüyor musunuz?

Bu yazı biraz aceleye geldi. Artık daha sık yazacağıma, blog yazarı yemini ederim! Neyse, derslerimizi çıkaralım da bitirelim:
1) Sıçmak güzel şeydir, rahatlatır.
2) Tuvaletteyseniz, kitap okuyun! (Günde 3 sayfadan.. 275 günde bir adet Anna Karenina bitirebilirsiniz!)
3) Erman 2. ders senin için geçerli değil :D

Sonraki yazıda görüşmek üzere!

Monopoly

2008-12-14T04:53:00.004+02:00

Monopoliyi bilmeyen yoktur heralde? Hani, şu emlak ticaret oyunu zımbırtısı. Birkaç arkadaşınızla toplanıp oynayınca ne kadar eğlenceli oluyor değil mi? Arkadaşlarınızın paralarını almak, mülklerini almak, onları batırmak, oyunu domine etmek... Ne kadar eğlenceli birşey değil mi?

Yaklaşık bir aydır yazmak istediğim konuyu nihayet yazıyor olmaktayım. ( Eh üşengeçlik de bir yere kadar tabi! ) Yanlış hatırlamıyorsam, lineer vizesinden çıkmıştık ve mehmetlerde kalmaya karar vermiştik. Önce bizim eve gittik, çıkarken yağmur yağdı, donumuza kadar ıslandık falan. Neyse, hedefimiz Metro City'ye gitmekti ve gittik te! Tabi, Metro City'nin içindeyken Mehmetlerde kalmaya karar verdik, evde de oynamak için monopoly ( dünya şehirleri zımbırtısı, bi skim yok açık arttırma aleti gibi saçma birşey var, bunun dışında kesinlikle normal monopolyden farkı yok kesinlikle almayın bence ) aldık.

Tabi, kuralları hatırlayamadığımzdan kullanma kılavuzunu şöyle bir gözden geçirdikten sonra oyuna başladık. İlelebet cenabet olan ben, istediğim hiçbir zarı atamadım :D ama Ermanla iyi anlaşmalar yaptım ve oyuna tutunmaya çalıştım.

Oyuna tutunmaya çalışmak cidden çok kötü birşey. Batmakla batmamak arasında giderken, arkadaşlarınız gözünüzün önünde evler, oteller dikiyor ve siz öyle bakıyorsunuz. İnsanın içi acıyor cidden! Bunlar, bir süre dayandıktan sonra sıkıcı geliyor ve oyunu bırakmak istiyorsunuz. Ben de aynen öyle yaptım.

Bankaya borçlanır borçlanmaz hemen iflas ettim deyip, bir kartımı Mehmete, diğer tüm kartlarımı Barışa devrettim. (Erman öyle kaldı tabi :D) Buraya kadar herşey normal, asıl olay benim çıkmamdan sonra başladı.

(Allah belanı versin monopoli!)

Erman -birşey vermediğimden midir nedir :D- küplere bindi, bir sürü laf etti. Sonrasında Barış ta sıkılıp oyunu bırakınca Mehmetle Erman iyice çekişmeye başladılar.

Sonunda Mehmet oyunu aldı. ( tabi sonradan baya bi yanlış oynadığımızı öğrendik :D ) Neyse, önemli olan burda oyunu kimin aldığı değil, oyunun sonlarına doğru gerilen sinirlerde.

Neden hep kazanma hırsı içindeyiz? Aynı evde kaldığı arkadaşı da dahil, kaç senelik arkadaşlarının -sadece bir oyunda bile- kazanmasını nasıl çekemez bir insan? Şunun şurası küçücük bir oyun, nasıl kendine bu kadar bağlar da, insan kaybetmeye bu kadar dayanamaz?

Açıkçası, Ermanın oyunun sonrasında (hatta ertesi haftalarda bile!) şikayet edişinden oldukça etkilendim. Çünkü, sadece Erman değil, kim olsa aynı -hatta ben olsaydım daha yüksek derecede- tepkiyi verirdi(m). Peki, cidden bu kazanma hırsı nereden geliyor? Çocukluktan beri atlar gibi yarıştırılmamızdan mı? Güç sevdamızdan mı? Bir nedeni olmalı tabi. Sizin fikriniz ne?

Tabi, her yazıdaki gibi sonuçlarımızı çıkaralım ve bitirelim.
1) Arkadaşlarınızla monopoly oynayın. Oyunun en sert noktalarında onları cidden tanıyabilirsiniz!
2) Erman nasıl göt ettim ama lan :D Şaka bir yana, yaptığım kötü bişeydi, kabulleniyorum.
3) Sakın benim yaptığımı yapmayın, pes etmeyin. Yenilecekseniz bile, sindire sindire yenilin ki sonrasında başınız ağrımasın.

Sonraki yazıda görüşmek üzere!

Üşengeçlik

2008-12-04T00:32:00.001+02:00

Bu hafta yeterince üşengeçlik yaptığımı düşündüğüm için, kafamda yaklaşık 2 haftadır beklettiğim konuyu yazmaya karar verdim. Tabi, bu yazı yazmamın bu cumartesi olan fizik sınavına hazırlanmam gereken zaman içinde olması kesinlikle sınavı düşündükçe yusuf yusuf olduğum, çalışmaya korktuğum için değil! Kesinlikle değil!!

Millet olarak neden bu kadar üşengeciz biz? Koskoca Amerika'yı Irak için tezkere çıkarmaya üşendiğimiz için bekletmiş bir ülkede yaşamamıza bağlıyorum, bir bakıma sürü psikolojisi. Liderler bile üşengeç canım, biz olmayalım mı?

Tabi, işin şakası bir yana, bu üşengeçliğimizin altında "sürü psikolojisi"nden başka birçok neden var. Çalışacağımız konudan korkmamız, motivasyon eksikliği vb. Kendimden biliyorum, yaklaşık 2 hafta önce mutfakta kırdığım camı hala temizlemedim! Her gün gidip yemek yapıyorum, o orda öylece duruyor! Artık hoşuma gitmeye başladı aslında, hatta isim koymayı düşünüyorum.

Bunların yanında, yaklaşık üç gündür çalışmaya korktuğum Fizik vizesi yaklaşıyor ve yaklaştıkça daha çok korkuyorum! Korkup, üşenmek yarar sağlamıyor; bunu bilmeme rağmen kendimi toparlayıp oturamıyorum ders başına.

Aslında hepimize olan bir şey bu değil mi? Yapacağın iş için yeterince motive olamamak. Sonucunda, panik. Peki, buna dur demenin zamanı gelmedi mi? Artık bir fark yaratmak gerekmiyor mu?

O zaman hemen bir "Eye of the tiger" dinleyin, ve işinize atılın. İnanın hiç olmadığınız kadar etkili olacaksınız. (- İşin sonunda edrıyııınn!! diye bağırmayı unutmamak gerek tabi :D )

Bu benim yazmak istediğim konu değildi, sonraya kaldı artık napalım. Napalım? Derslerimizi çıkaralım:
1) Üşengeçlik kötüdür.
2) Üşengeçlik kötüdür.
3) Üşengeçlik kö.. Ne gevşek adamım lan ben! :D

Sonraki yazıda görüşmek üzere!

Acı, Saçmalık, Blog

2008-12-02T02:30:00.002+02:00

Üç ya da dört gün önceydi.. Bloguma uzun süredir bi'şeyler eklememiştim.. Ne yapsam die charesizje düşünürkene, aklıma bi'şeley geldi... Evet, gelmişti.. Evet!!.. Evet!!..

Yaklaşık bi haftadır blog'uma yazmıyordum.. O hayran kitlemi hayal kırıklığına uğratmış olma düşüncesi beynimi parçalıyordu.. İçimi eziyordu.. Evet, yazacaktım artık.. Tatmin olmamış ruhumu datmin etme zamanı gelmişty.. ve tabi üşengeçlikten yazmadım!! :D

İlk iki paragraftaki saçmalığı fark ettiniz değil mi? Geçenlerde, Mehmet kardeşimin bir yazısını okurken, gerçekten bu '3 nokta'nın gücünün farkına vardım. Ya, derin olduğunuzu hissettirmeye çalışacaksanız, bunu betimleyin; ama üç nokta kullanmak nedir ya?! Modası geçti bunun artık.

Tabi, bir de blog yazarlarına değinmek gerek. Çoğu blog yazarı, sırf 'yazmak' için, 'benim blogum var' demek için yazıyor. Benim blogum var ben zenciyim, senin blogun yok sen çinlisin hesabı. Yazıları incelerseniz, aralarındaki benzerlikleri görürsünüz. Toplasanız adam gibi, özgün, farklı yazı belki bir tane çıkar, gerisi tamamiyle boş.

Neyse, konumuza dönelim. 'Kendi içindeki acıları vurmaya çalışan' gençliğimizin (lan yaşın kaç başın kaç amk ne kadar derdin olacak? Kıçın açıkta mı uyuyorsun?) ve yazdıkları saçmalıklara, yayınladıkları fotoğraflara bakacak olursak, durum daha da vahimleşiyor. Ya, Türkçe yazmak bu kadar zor mu? -Ki sizin kullandığınız 'dili' yazması ve çözmesi çok daha zor!- Böyle yazınca 'havanız' mı artıyor? Hayatınızda neyi değiştiriyor bu ya?

Kişisel ileti: 'Choq büyk acım var! Yaklaşmayın!'
Nooldu?
Babaaam banaa ders çalışmıyorum diyee bağırdııı )):

Nolacak iki ders çalışsaydın? Neyse hadi baban sana bağırıyor, niye bunu herkese duyuruyorsun ki? Ne bu kendine acındırmaya yatkınlık? Ne bu acı çekme hevesi?

Tabi, bizdeki bu 'acı çekmeye hevesli gençlik' diğer adıyla 'emoluk' çok eski zamanlar dayanıyor. İlk 'emo'larımıza bakacak olursak:

(Sağ köşedeki genç, 'emo'ların atasını temsil ediyor bence. Sonuçta günümüzdeki 'emo'ların birçoğunun profil fotoğrafları jilet geçirilmiş bilekler değil mi? Bu da kendine jilet geçirmiş adam işte! Dahası var mıdır?)

'Emo'lar, bu dünyadaki en gereksiz kişilerdir bence. Çünkü pek bir işe yaramazlar, kendilerine acı çektrmekle kalmazlar, bunu çevrelerine de yayarlar.

Anlamadığım şey, -'emo'ları geçtik- bizim halkımızdaki 'acı çekme' isteği. Arabesk şarkılar, aşktan yakınılan şarkılar vs. ne kadar 'acı içerikli' veya 'öfke kusan' şarkı varsa her zaman bir dinleyici buluyor. (Örnek: İsmail YK'nın Allah belanı versin şarkısı.)

Tabi bakılırsa bu 'acı çekme' isteğinin yavaşça 'saçmalama isteği'ne döndüğünü görebiliriz. (Örnek: İsmail YK) Bu da sonraki yazıya kalsın.

Çok geç oldu, yazamayacak kadar uykum var. Artık sonuçlarımızı çıkaralım da bitirelim.
1)'Emo'luk kötüdür, kakadır!
2)Erman bu yazıda bir yerlerden nasıl pırtlamamıştır bilinmemektedir. (?)
3)Eğer illa ben emo olacam, ben acı çekecem diyorsanız gidip bir çivinin üstüne oturun. Hem içinizi tatlı bir rahatlık sarar(?!?), hem de istemediğiniz kadar acı çekersiniz!!

Ha, bu arada nolur bana yazılarım hakkında olumlu/olumsuz yorumlarınızı iletin.

Tv Saçmalıkları

2008-11-24T22:00:00.002+02:00

Başlıkla alakasız bir giriş yapacağım. Blog yazmak zor iş, günlük hayatın koşuşturması arasında konu bul, kafanda toparla, yaz derken günler geçiyor. Son bir hafta içinde çok az yazdım vizelerim yüzünden. (Aslında hepsi Erman'ın suçu, adam malzeme vermiyor ki!)

Neyse, gelelim konumuza. Sabahları yayınlanan kadın programları saçmalıklarını yazmaya gerek duymuyorum, tek yazıda bitebilecek bir konu değil çünkü. Geçenlerde bir yarışma gördüm. Adı: "Yemekteyiz" yarışmacılar her gün birbirlerinin evinde akşam yemeği yemeye gidiyorlar ve servise, yemeğe, zarta zurta göre eleştirilerini ( genellikle iğneleme/hakaret şeklinde ) iletiyorlar, gecenin sonunda minibüs gibi bir şeyin içinde puanlarını veriyorlar ve son yorumlarını yapıyorlar. ( yemekte iyi eleştiri yapan biri, minibüste kişinin ağzına z*çabiliyor - o derece ikiyüzlülük var-) Puanlar toplanıyor ve haftanın birincisi parayı kapıyor. Peki buna değer mi? Reyting uğruna had safhada ikiyüzlülük, çirkeflik, görgüsüzlük, içeren bir programı yayınlamak ne kadar etik?

Tabi, bunlardan daha beterleri de var. Acı Umut, Yalan Testi gibi programlar. İzlediniz mi bilmiyorum; izlemediyseniz kesinlikle izleyin! (Google'dan aratıp bulabilirsiniz, hala yayınlandıklarını sanmıyorum.) Programlar o kadar ucuz yapımlar ki, izlenme hırsıyla ne yapacaklarını şaşırmışlar. Nasıl mı? Örneğin Acı Umut'ta geçen diyaloglardan seçecek olursak:

-alo bilmem kimle mi görüşüyorum.
-evet siz kimsiniz?
-ben flash tv den yalçın çakır acı umut programının sunucusuyum.
-tanımıyorum kardeşim ne vardı.
-tanımamanız normal hanfendi ancak gelininiz bize başvurdu ona ve torununuza bakmadığınızı söylüyor doğru mu? (!?!)
-doğru. (!!!!)

---

başlık: "anteni bozulan bizim eve geliyor. karım anteni yapsınlar diye eve gençleri alıyor."
uzman soruyor: "neden kocan evdeyken anteni düzeltmek için gençler gelmiyordu?"
kadın da diyor ki: "kocam varken de geliyorlardı"

---

"bu türk erkekleri hep böyle yaaav",
"bulgaristan erkek kayniy",
"benim babam 80 yaşındaydı halen de arzusu vardı",
"4 ay 5 ay oldi bu herif hep böle olmiiy olmiiyy" (oha!! Söylediği adam 60 küsür yaşında, bırak da bitsin artık.)

Yalan testi daha acıklı, anlatmak isterim ama yazı yeterince uzadı zaten. Başka zamana artık. Hadi, derslerimizi çıkaralım:
1- Böyle kalitesiz programların amk!
2- Erman, çok kötü sesin var lan, senin yüzünden yazıyı zor yazdım.
3- 60 yaşınıza geldiğinizde çükünüzün düşmesi kaçınılmazdır. Sakın Bulgar kadını almayın, yoksa kendinizi bir Yalçın Çakır programında bulabilirsiniz!

Sonraki yazıda görüşmek üzere.
xoxo - Gossip Girl!?

Kız-Erkek ilişkileri ve Mehmet-Erman İlişkileri Üzerine

2008-11-16T01:01:00.003+02:00

Kızların saçını çekiştirip, birbirimize pandik atarak geçirdiğimiz günleri hatırlıyor musunuz? Size o günler daha dünmüş gibi geliyor mu? Ne zaman bu kadar büyüdüğünüzü düşünüyor musunuz? Pandik yemeyi özlediniz mi?(!!!???!)

Eskiden, şiddet üstüne kurulmuş ilişkilerimizin ileride kölelik derecesine varacağını tahmin edebilmiş miydiniz küçükken? Peki, bu nasıl böyle oldu? Niye böyle oldu? Karşı cins bizden geçmişin intikamını mı alıyor?

Sahiden, biz küçükken neden kızların saçlarını çekerdik ya? Yoksa hoşlanıp, duygularımızı bastırmaya çalıştığımız için mi öyle davranırdık onlara? Peki, karşı cins bize iyi davranır mıydı?

Bu olayın aklıma takılmasının sebebi, Ermanın okuldan eve dönerken. "Abi küçükken bi kıza senden hoşlanıyorum dedim, kız ağladı." demesi.(Erman naaptın ne şekilde söyledin kıza :D )

Bence küçüklük günlerimiz güzeldi. Köşe kapmaca, yerden yüksek, pandik vs oyunlar oynardık ne güzel. Şimdi yaptıklarımız genelde karşı cinsi etkilemek için birbimizle yarışmamıza dayanıyor. Ve ne yazık ki karşı cinse mecbur olduğumuz için yarışımız hiç durmadan devam edecek.

Bu yazıyı yazarken çok eğlenmedim, biraz baştan savma oldu. Ondan bitirelim.
Buradan çıkaracağmız dersler:
1.ders: Eskiden birbirimizle köşe kapmak için yarışırdık, şimdi bir kızı kapmak için yarışıyoruz.
2.ders: Pandik güzeldir, hoş hissettirir. (Yok artık :D)
3.ders: Ermanla Mehmetin başlıkla ne ilgisi var artık Erman espirisi bayatladı.(Kesinlikle! Sıra Mehmette.)

Polat Alemdar, ailenin oğlunun evleceği kızı seçmesi ve Erman

2008-11-14T19:54:00.005+02:00

Geçen gün Kurtlar Vadisi izlerken bir yer gözüme takıldı. Polat'ın annesi ondan gelin istiyordu. Tabi ki annesine ve çevreye dost(!) Polat abimiz annesinin isteğini kıramadı. "Hey yarabbim nerden çıktı onca işin içinden omuagoym" dedi(Tabi içinden). (Dışardan) Kibarca annesinin isteğini kabul ederek "Tamam anneciğim" dedi.

Tamam, iyi annesi baksın bakmasına ama zaten Polat abimiz iki tane eskitmedi mi? Özgü Namalla Nefise Karataydan sonra hala nasıl böyle bir istekte bulunabildi? Peki, annesi önceki felaketleri düşünmedi mi? Bu ailedeki kadın düşkünlüğünün sırrı ne? O da artık başka bir yazımıza.

Öte yandan Polat'ın annesinin ona kız bakarken kıza/aileye ne diyeceği de önemli. "Bak kızım/Bakın efendim oğlum çok temiz ilkokul mezunu, devlet ondan bi skim çıkmayacağını anlayınca yüzünü değiştirdi, sonra o da gitti mafya(lar) dağıttı, masonlarla konuştu, bine yakın(çüş!) adam öldürdü. Kendisi oldukça saf bir mafyadır." vs...

Hadi, bir türlü ikna oldu kızla aile. Kazaran da evlendiler. Polat evde yemek yapmış bekleyen karısına ne diyecek iş başındayken? "Safiye şimdi olmaz, İskenderi halledecem baskın yapacaktım amk zıçtın baskının içine"? veya "Karıcım bu gece zikişemeyiz, operasyon var."??

Bu arada nedir bu Kurtlar vadisindeki sevgili merakı? Polat'ın şoförü hariç herkesin bir sevgilisi var maşallah. Anlamıyorum, nie moda oldu bu şimdi? Polat, karı ister, Memati aşk acısı çeker, Abdülhey bitane yumurtladı önceki bölümde, Kantarcı'nın zaten nişanlısı var.

Neyse, geçelim Vadiyi. Polat'ın annesine kız baktırdığını görünce biraz şaşırdım aslında. Erman, hala böyle şeylerin olduğunu söyledi.(Bu cümleyi sırf yazıda Erman geçsin diye yazdım :D ) Şaşırdım, çünkü böyle birşeyin hala devam ediyor olması ilgincime gitti. Ne yani? Senin bulacağın kız kirli mi olacak? Ailenin bulduğu kızla uyuşacağın/onu beğeneceğin ne malum? Bence pek mantıklı bir hareket değil, en iyi eş kendi bulduğun, aylarını -yıllarını- geçirdiğin insan olmalı. Ayrıca, beni ailem böyle bişey için biriyle tanıştırsa, ciddi ciddi utanırım!

Çok uzadı yazı, derslerimizi çıkaralım da bitsin.
1.ders: Kurtlar Vadisi saçmalamaya başladı, yazarlara sesleniyorum titreyin ve kendinize gelin!
2.ders: Karı/kız işlerine aileyi sokarsan g*t olup kalırsın. (Nerden çıkarttım bunu ya :D)
3.ders: Erman her yazıya girme artık ya. (Aman Allahım saçmaladıkça saçmalıyorum imdat!)

Ha bi de: Erman sen nasıl insansın lan üçte üç yaptın :D

O cam orada ne arıyordu? - Gizemli camın sırrı? Gizem-Cam-Cin?

2008-11-13T23:56:00.008+02:00

Evet, bu yazımızda önceki gün Erman'ın terlik giydiği halde ayağına giren camın nereden girdiğini inceleyeceğiz. Yaklaşık 2 hafta önce Burak bana gizemesor.com dan bahsetti. Gizemin herşeyi bildiği iddia edince dayanamadık ve ikimiz ayrı olarak girdik.

Sitenin başlığı interaktif ruh sistemi zımbırtısı gibi birşeydi. Önce Gizemden sorunu cevaplamasını istiyorsun(!) sonra soruyu yazıyorsun. O da cevaplıyor tabi. Burak başladı soruları sıralamaya, aman allahım ne sorsa cevapları onun bilgisayarında çıkmaya başladı. Ben kendimden soruyorum, bana cevap gelmiyor veya boş ekran geliyor. Tabi bunu buraktaki explorer'ın eski olmasına bağladım.

Yavaştan tırsmaya başlamıştım ki, Erman da bize katıldı. O da denemeye başladı. Burak ne sorsa cevap geliyor, bizimkiler cevapsız kalıyordu. Bu yaklaşık yarım saat kadar sürdükten sonra izlediğimiz filmi(Batman Geri Dönüyor) soralım dedik.

Tabi "Batman Geri Dönüyor"u okuduktan sonra, kablolu tv koptu. Ardından elektirikler kesildi. Ermanla kafayı sıyırma noktasına iyice geldik. Teoriler üretmeye başladık (Yok telefondan dinleniyoruzdur, zart zurt..) Tabi bunun üstüne cin muhabbeti girince, o an bir cinin etrafta dolaşma düşüncesi, kaşıkların, perdelerin oynayacağı, cinin sizi çarpacağı/tecavüz edeceği (doggystyle vb pozisyonlarda) düşüncesi aklınıza girip bir daha çıkmamaya başlıyor.

Bütün bunları düşünürken, Erman da ışık aramak üzere ayağa kalktı. Bulamadı tabi (:D) dönerken de küçük masamıza çarptı ve birkaç bardak kırdı.(Ve cam kırıklarını 2 hafta boyunca temizlemedik, nasıl insanlarız bazen düşünmeden edemiyorum :D) İşte gizemli camın sırrı.

Neyse, bir süre sonra elektirik geldi. Tabi doğal olarak hemen gizemesora girdik ve soruları sıraladık. İlk soruya "artık bana inanıyor musunuz" ikinci soruya (ikinci soru benim hakkımdaydı) "bana kafirler hakkında sorular sormayı bırak artık" gibi cevaplar alınca halimi siz düşünün.

Biraz araştırmayla işin sırrını öğrendikten sonra işin heyecanı kaçtı tabi. Arkadaşa birazcık sövdük ama mutlu mesut yatağa gidebildik /:

Bu işten ders çıkarmadım değil tabi:
1.ders: Tırsmak iyidir, kan dolaşımınız hızlanır, iyi hissedersiniz.
2.ders: gizemesor.com gibi saçma bir sisteme inanacak kadar mal olduğunuzu anlamak kötü hissettiriyor. /:
3.ders: Arkadaşlarınıza acımayın, onlara aynısından yapın. Korktuklarını görmek eğlenceli olabilir.
4.ders:Her olasılığa karşı etrafınızdaki cam nesneleri kaldırın, kırılıyorlar sonrasında hem size hem çevrenizdekilere yazık oluyor /:

Sonraki yazı konusu: "Polat Alemdar, evlilik ve ailenin oğluna kız bakması"

Üniversite, evde kalmak ve alkol?

2008-11-12T22:35:00.007+02:00

(Erman içtikten sonra üçümüzü bir karede çekmeye çalışıyor)

Üniversiteliyseniz ve evde (daha önceden tanıdığınız arkadaşlarınızla) kalıyorsanız bilirsiniz. Öyle bir evde alkol eksik olmaz. Fakat nedir bu alkolü böyle çekici kılan? Kafa yapması? Isıtması? İçinin "gımıl gımıl" olması? Peki ya, içtikten sonrası?

Önceki hafta evdeki arkadaşlarımla ani bir kararla(!?) içmeye karar verdik. Ne içelim diye düşünürken, önceki hafta ilk tekila deneyimini yaşamış olan bir arkadaşıma uyarak tekila içmeye karar verdik. Heyeycanlandım, çünkü benim ilk tekila deneyimim olacaktı.

Nese, içkiyi aldık ve eve döndük. Limonlarla tuzları hazırladık, ve başladık. (Tabi evde shot bardağı olmadığı için küçük çay bardaklarını kullandık!) Tekila şişesi daha ne olduğunun farkına varmadan(yarım saat içinde) bitti. Tabi bizde herhangi bir "kayma" belirtisi yok diye diğer iki arkadaşım üstüne bira içmeye karar verdiler.(Heh, süper amk bira eksikti zaten :D)

(Üçümüz neden bir kareye sığamıyoruz ki ya :D )

Daha ilk birayı bitiremeden tekila çarpmaya başladı.(Ki fotoğraflardan belli oluyor kanımca /: ) Sonrası biraz bulanık, anlamsız konuşmalar, kusmalar vs... Bir şekilde sabahı çıkardık ve hasar kontrolü yaptık.

Benim sevgili ev arkadaşım nasıl olduysa terlik giydiği halde ayağına cam kırığı kaçırmayı başarmıştı :D Üstüne üstlük, cam derinin içine girip kabuk bağlamıştı. Değişik medikal tekniklerle(!) camı çıkardık, kahvaltımızı yaptık ve derse gittik.

Bu yaşadığım şeylerden ders çıkardım tabi.
1.ders: Alkol iyidir, kafa yapar.
2.ders: Evde cam kırıldıysa temizleyin, yoksa parçaları fark etmeden g.tünüze bile kaçabilir.
3.ders: (Yeter artık ev arkadaşı demicem bıktım ya :D) Erman camları kendine çekmiştir ve Erman'da bolca statik elektrik bulunmaktadır.
*Ohh Erman aramızdaki cereyan yoksa senin statik cereyanın mı yoksa?

Sonraki yazı konusu: "O cam kırığı orda ne arıyordu?"

Aman Allahım Garaja Nooolmuş Böylee??!?

2008-11-12T22:21:00.002+02:00

Evet arkadaşlar, gördüğünüz üzere garaj eski garaj değil. Eski hali blog'dan çok komik animasyon/flash oyun zart zurt içerikli ucuz sitelere benziyordu ben de değiştireyim dedim.

Tabi bu kararı vermemde çok önemli birinin rolü var: Mehmet adlı bir arkadaşımın. Kendi blogunu gezdim, inceledim ve dedim ki: "Benim blogum neden var?". Kesinlikle şimdiki hali gibi olması için değil. Böylece garajdaki herşeyi arşivledim ve yayından kaldırdım.

Şimdi yenilenen garajla karşınızdayım. Elimden geldiğince çok yazı yazmaya gayret göstereceğim.